Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Respect ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΙ
-Κορίτσι: εγώ είμαι άρρωστη και δεν ξέρω αν θα ζήσω:(
-Αγόρι: το ξέρω , αλλά δεν με ενδιαφέρει ...
-Κορίτσι: φύγε απο εδώ τότε και πήγαινε να ξαναφτίαξεις τη ζωή σου , που στη χάλασα εγώ τελικά
-Αγόρι: Άκου , είμαι και θα είμαι εδω για εσένα για πάντα.Είτε έτσι είτε αλλιως , θα είσαι πάντα η αγάπη μου , το κοριτσάκι μου που … που αγάπησα πριν 2,5 χρόνια.Θα είμαι εδώ κοντα σου μέχρι το τέλος και δεν μπορει να με διώξει κανείς.Ακόμα και αν φύγεις να ξέρεις οτι εγω δεν θα συνεχίσω τη ζωη μου με καμια γυναίκα , γιατι θα ζεις στην σκέψη μου , στο σώμα μου , στην ψυχή μου .Εσυ μου έμαθες οτι την αληθινή αγάπη δεν την χωρίζει κανείς και ούτε ο θάνατος , γιατι αυτη νικάει τα πάντα .Ακόμα και αν δεν τα καταφέρεις , θα είσαι ακόμα ο λόγος που ζω και υπάρχω σ αυτη τη ζωή και τώρα σ ΄ αγαπάω ακόμα περισσότερο με αυτό που μας έτυχε.
-Κορίτσι: φύγε σου λέω ….
-Αγόρι: τα δύσκολα θα τα περάσουμε όπως περασαμε και τα εύκολα , εμεις είμαστε ένα και θα ειμαστε ένα για πάντα άγγελε μου  :(

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Διαβάστε το (!).. :'/
-Πρέπει κάτι να σου πω.. 
-Τι έγινε μικρή μου; 
-Θέλω να μιλήσουμε.. 
-..πες! 
-Πρέπει να φύγω.
-Τι εννοείς;.
-Δε μπορώ να μείνω εδώ..δε γίνεται να είμαστε μαζί.
-Μάλιστα οκ..τράβα! Φύγε! Δεν σ'έχω ανάγκη! Όλες ίδιες είστε. ~**~**~**~
Τις επόμενες μέρες φτάνει ένα γράμμα στο σπίτι του αγοριού..όπου ήταν απ'την κοπέλα & έλεγε :
"Ζωή μου,ελπίζω να διαβάζεις αυτό το γράμμα..συγνώμηπου σε άφησα. Που δεν τα κατάφερα. Ίσως δεν το πάλεψα όσο έπρεπε..δεν έμεινα εδώ να σε προσέχω & να σε κρατάω σφιχτά στην αγκαλιά μου. Να θυμάσαι πως δεν αγάπησα τίποτα & κανέναν πιο πολύ από εσένα. Θα μου λείψεις,πολύ! Θα μου λείψουν τα μάτια σου..αυτά τα υπέροχα μάτια που ερωτεύτηκα. Το χαμόγελό σου που φώτιζε το σκοτάδι της ψυχής μου. Το χέρι σου,που πάντα ζέσταινε το δικό μου. Η αγκαλιά σου,αυτή η αγκαλιά σου..το πιο όμορφο μέρος που χάθηκα ποτέ μου. &τέλος το φιλί σου..που κάθε φορά ανατρίχιαζα. Ανατρίχιαζα από ευτυχία & ασφάλεια. Λυπάμαι που έπρεπε όλα να τελειώσουν έτσι,έπρεπε να σου είχα εξηγήσει. Θα σε προσέχω άγγελέ μου,δεν θα σε αφήσω στιγμή..&όταν θα θελήσεις κάποια στιγμή να μου μιλήσεις,σήκωσε το κεφάλι σου ψηλά,στον ουρανό & θα σου δώσω τη δύναμη που χρειάζεσαι μάτια μου. Σ'αγαπάω άγγελέ μου. Η μικρή σου."
Το αγόρι δε μπορούσε να διαβάσει το γράμμα από τα κλάματα. Θόλωναν τα πάντα στο μυαλό του&την ψυχή του. Έχασε ότι πολυτιμότερο είχε. Έχασε τη ζωή του. Με ένα ξυράφι,προσπάθησε να πάει να την βρει. Ήταν αποφασισμένος. Αλλά εκείνη τη στιγμή κοίταξε το γράμμα. Είδε πως κάτι ακόμα έγραφε από την πίσω μεριά..στην από πίσω σελίδα έλεγε :
"Μην προσπαθήσεις να με βρεις..θα έρχομαι να σε βλέπω στα όνειρά σου καρδιά μου".
Εκείνη τη στιγμή το αγόρι,πήρε το κουτί με τα χάπια&τα έβγαλε όλα. Τα έβαλε στο χέρι του&τα κατάπιε.. 8 ξάπλωσε στο κρεβάτι & έκλεισε τα μάτια του χαμογελώντας. Τα τελευταία του λόγια που είπε ήταν : "Έρχομαι να σε συναντήσω μικρή μου,θα είμαστε πάντα μαζί!" (*RESPECT*)

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Θα εκτιμήσεις κάτι μόνο όταν το χάσεις και θα το χάσεις γιατί δεν το εκτίμησες ποτέ …..

Γιατί ? 

Όταν ήρθα στο σπίτι το βράδυ η γυναίκα μου είχε ετοιμάσει το δείπνο. Πήρα το χέρι της και της είπα ότι έπρεπε να της πω κάτι. Καθόταν και έτρωγε χωρίς να μιλήσει. Είδα για ακόμη μια φορά το φόβο στα μάτια της. 

Ξαφνικά ένιωθα σαν πέτρα, δεν μπορούσα να ανοίξω το στόμα μου. Αλλά ήθελα να της πω αυτό που σκεφτόμουν εδώ και καιρό: Ότι θέλω διαζύγιο. Δεν νευρίασε, απλά μου ζήτησε σιωπηλά το λόγο για αυτό.

Απέφυγα την απάντηση στο ερώτημα της. Αυτό την νευρίασε. Έριξε τα μαχαιροπίρουνα της και μου φώναξε ότι δεν ήμουν άνθρωπος. Εκείνο το βράδυ δεν μιλήσαμε καθόλου. Έκλαιγε όλη τη νύχτα. Ήξερα ότι ήθελε να μάθει τι συνέβη στο γάμο μας, αλλά εγώ δεν μπορούσα να της δώσω μια ικανοποιητική απάντηση: Είμαι ερωτευμένος με την Τζέιν. Την γυναίκα μου δεν την αγαπούσα πια.

Με μια βαθιά αίσθηση της ενοχής, συνέταξα μια συμφωνία στην οποία της έδινα το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας, και το 30% της εταιρείας μας. Εκείνη το κοίταξε για λίγο και στη συνέχεια το έσκισε. Η γυναίκα με την οποία έχω περάσει δέκα χρόνια από τη ζωή μου, ήταν ένας ξένος για μένα. Στεναχωριόμουν για τα χρόνια που περάσαμε μαζί, τα χρόνια που χάσαμε, αλλά δεν μπορούσα να κάνω πίσω. Αγαπούσα κάποια άλλη πλέον. Τελικά ξέσπασε σε κλάματα μπροστά μου. Αυτή ήταν η αντίδραση που περίμενα. Κατά κάποιο τρόπο ένιωθα μια ανακούφιση. Εδώ και αρκετό καιρό έπαιζα με την ιδέα του διαζυγίου, και μου είχε γίνει εμμονή ιδέα. Και το ένιωθα πιο πολύ από ποτέ ότι ήταν η πιο σωστή απόφαση.

Το επόμενο πρωί μου είπε τις απαιτήσεις της για το διαζύγιο: δεν ήθελε τίποτα από μένα, αλλά θα ήθελε να της δώσω ένα μήνα, πριν ανακοινώσουμε
το διαζύγιο μας. Ήθελε ένα μήνα για να ζήσει μια φυσιολογική ζωή και να υποκρινόμαστε, σαν να μην συνέβη τίποτα. Οι λόγοι ήταν απλή: ο γιος μας θα έγραφε σε ένα μήνα εργασίες και δεν θέλει να τον βαραίνουμε με τα προβλήματα μας.

Μπορούσα να τα δεχτώ. Αλλά προχώρησε ακόμη περισσότερο: Ήθελε να ζούμε για ένα μήνα όπως ήταν στην αρχή του γάμου μας και να την παίρνω αγκαλιά κάθε μέρα. Μπορούσα να το δεχτώ αυτό. Αλλά προχώρησε ακόμη περισσότερο: Ήθελε να ζούμε όπως τα πρώτα χρόνια του γάμου μας, που την έπαιρνα αγκαλιά και την κουβαλούσα απο το δωμάτιο προς τα έξω και αντίθετα. Όλα αυτά για ενα μήνα. Στην αρχή πίστευα οτι τρελάθηκε αλλά το δέχτηκα για να περάσει ήρεμα ο τελευταίος μας μήνας ως ζευγάρι.

Αργότερα το είπα και στην Τζέιν. Η οποία γέλασε και είπε πως δεν θα μπορούσε τίποτα πια να με κάνει να μείνω κοντά στην γυναίκα μου και οτι όλα αυτά ήταν βλακείες. Αλλά το δέχτηκε για να τελειώσουν όλα ήρεμα και να είμαστε μαζί οπως το επιθυμούσαμε τοσο καιρό.

Απο καιρό δεν είχαμε άλλο επαφή με την γυναίκα μου. Για αυτό μου φάνηκε η πρώτη μέρα περίεργη όταν την πήρα αγκαλιά. Ο γιός μας φώναζε: ο μπαμπάς κουβαλάει την μαμά και την αγαπάει πολύ. Αυτό μου ράγισε την καρδιά. Όταν βγήκαμε απο το σπίτι η γυναίκα μου πήγε στη στάση για να πάρει το λεωφορείο για την δουλειά της και εγώ πήγα με το αυτοκίνητο στο γραφείο.

Την δεύτερη μέρα τα πάντα ήταν πολύ πιο εύκολα. Όταν την πήρα αγκαλιά, ακούμπησε το κεφάλι της στο στήθος μου. Μπορούσα να μυρίσω
το άρωμα της. Συνειδητοποίησα ότι δεν την είχα προσέξει εδω και πολύ καιρό. Δεν ήταν πια τόσο νέα όπως τότε που παντρευτήκαμε. Είχε κάποιες ρυτίδες στο πρόσωπο της και λίγες άσπρες τριχούλες. Ο γάμος μας δεν την είχε αφήσει ανεπηρέαστη. Και για ένα λεπτό σκεφτόμουν ότι δεν ήταν λίγα αυτά που είχε περάσει μαζί μου.

Την τέταρτη ημέρα κατάλαβα ότι υπήρχε ένα αίσθημα οικειότητας. Αυτή ήταν η γυναίκα που μου είχε δώσει δέκα χρόνια της ζωής της.

Την πέμπτη μέρα παρατήρησα ότι η εξοικείωση αυξήθηκε. Στην Τζέιν δεν είπα τίποτα γι 'αυτό. Όσο περνούσε ο μήνας τόσο πιο εύκολο ήταν για μένα να την κουβαλάω στην αγκαλιά μου. Ίσως αυτό το καθημερινό να με είχε κάνει πιο δυνατό.

Ένα πρωί την παρακολουθούσα που σκεφτόταν τι να φορέσει. Είχε δοκιμάσει μερικά ρούχα, αλλά δεν μπορούσε να αποφασίσει. Στη συνέχεια, είπε με αναστεναγμό: "Όλα μεγάλα μου είναι." Και τότε ήταν που πρόσεξα οτι είχε αδυνατίσει πάρα πολύ! Αυτός ήταν ο λόγος που εδω και καιρό μου φαινόταν πιο εύκολο να την έχω στην αγκαλιά μου...

Αυτό το θέαμα με ράγισε την καρδιά. Τόση πίκρα και τόσο πόνο έβλεπα στα μάτια της που ένιωθα την ανάγκη να της χαϊδέψω το μαλλί...! Και το έκανα. Εκείνη τη στιγμή ο γιος μας μπήκε στο δωμάτιο και μου είπε, "Μπαμπά, ήρθε η ώρα να πάρεις την μαμά αγκαλιά και να την βγάλεις έξω από το δωμάτιο!". Αυτό το καθημερινό είχε γίνει πλέον ένα σημαντικό μέρος της ζωής του. Μας καμάρωνε καθώς περπατούσα κάθε μέρα με την μητέρα του στην αγκαλιά μου. Πρίν την πάρω αγκαλιά φώναξε το παιδί κοντά της και το έσφιξε στην αγκαλιά της. Εκείνη τη στιγμή γύρισα το κεφάλι μου. Φοβήθηκα μην αλλάξω τελικά γνώμη με όλα αυτά. Μετά ήρθε η στιγμή να πάρω την γυναίκα μου αγκαλιά και καθώς περπατούσα, την ένιωθα σαν την πρώτη μέρα του γάμου μας.

Στεναχωριόμουν πολύ γιατί είχε χάσει πολλά κιλά.

Την τελευταία μέρα του μήνα καθώς την είχα για τελευταία φορά στην αγκαλιά μου της είπα οτι το πρόβλημα μας ήταν η έλειψει τρυφερότητας. Αφού την είχα βγάλει από το δωμάτιο έτρεξα σαν τρελός στο αυτοκίνητο μου. Φοβόμουν μην μετανιώσω την τελική μου απόφαση! Πήγα στην Τζέιν!!!!

Της είπα πως δεν θέλω να πάρω διαζύγιο από την γυναίκα μου! Με κοίταξε έκπληκτη και άγγιξε το μέτωπό μου. "Έχεις πυρετό;" ρώτησε. Πήρα το χέρι της από το μέτωπό μου και είπα: «Λυπάμαι, Τζέιν μου, δεν θέλω να πάρω διαζύγιο. Ο γάμος μας ήταν μονότονος. Όχι επειδή δεν αγαπιόμαστε αλλά επειδή δεν εκτιμούσε ο ένας τον άλλον. Είχαμε ξεχάσει τα πάντα. Και τώρα συνειδητοποιώ ότι ορκιστήκαμε παντοτινή αγάπη και πίστη ως που θα μας χωρίσει ο θάνατος!

Εκεί κατάλαβε η Τζέιν. Μου έδωσε ενα δυνατό χαστούκι και μου έκλεισε την πόρτα στα μούτρα. Έφυγα βιαστικά από εκεί και πήγα σε ενα ανθοπωλείο. Πήρα τα αγαπημένα λουλούδια της γυναίκας μου με μια κάρτα που έγραφε: "θα σε κουβαλάω κάθε μέρα αγκαλιά μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος!"

Όταν έφτασα σπίτι είχα ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο μου και τα λουλούδια στα χέρια μου! Άνοιξα την πόρτα και έτρεξα γρήγορα στο δωμάτιο όπου ήταν η γυναίκα μου. Την βρήκα στο κρεβάτι - νεκρή!!!

Τους τελευταίους μήνες πάλευε για την ζωή της. Είχε καρκίνο. Και εγω ασχολήθηκα τόσο πολυ με την Τζέιν που δεν το κατάλαβα. Ήξερε ότι θα πεθάνει σύντομα και ήθελε να με κρατήσει μακριά απο: Τα αρνητικά συναισθήματα που θα ένιωθε ο γιος μας για μένα. Τουλάχιστον στα μάτια του γιου μου, έμεινα ο τρυφερός σύζυγος και πατέρας που κουβαλούσε την γυναίκα του κάθε μέρα με αγάπη!

Τα μικρά πράγματα σε μια σχέση είναι αυτά που είναι σημαντικά. Δεν είναι ούτε μια βίλα, ένα αυτοκίνητο ή τα χρήματα. Αυτά τα πράγματα μπορούν να εμπλουτίσουν τη ζωή αλλά δεν μας κάνουν ευτυχισμένους!

Αφιερώστε αρκετό χρόνο για το σύντροφό σας. Είναι οι μικρές πινελιές που εξασφαλίζουν την ασφάλεια και την ευτυχία σε μια σχέση!
Μην τα παρατάτε !!!!!

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΥΙΟ ΤΟΥ.


    •  Εάν μια μέρα με δεις "γέρο"...εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ...έχε υπομονή, θυμήσου πόσο καιρό με πήρε για να σου τα μάθω... Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα...μην με διακόπτεις...άκουσε με , όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. 
    • Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή...θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοια μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μην με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο; όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων...δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις...το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς. 
    • Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα "βάρος", έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα - όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα. 

      Όταν λέω πως θα ήθελα να "πεθάνω"...μην θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις που παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα για να σου ανοίξω τον δρόμο. 

      Αφιέρωσε μου λίγο από τον χρόνο σου, δώσε μου λίγο από την υπομονή σου, δώσε μου μια "πλάτη" για να ακουμπήσω το κεφάλι με τον ίδιο τρόπο που το έκανα και εγώ για σένα. Βοήθησε με να περπατήσω, βοήθησε με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή. Σε αντάλλαγμα θα σου δώσω ένα χαμόγελο και την απέραντη αγάπη που πάντα έτρεφα και είχα για σένα. 

      Σε αγαπώ παιδί μου..

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Πόσο κοστίζει ένα Θαύμα;

«Ένα κοριτσάκι, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο.Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματα, του για να μην κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα δολάριο και 11 σέντς. Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.
Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τα κέρματα της και το χτύπησε πάνω στο γραφείο του.- Τι θέλεις; την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος. Δεν βλέπεις, ότι μιλώ με τον αδελφό μου, που έχω χρόνια να τον δω:Τότε η μικρή του είπε:
- Θέλω να σου μιλήσω για τον αδελφό μου, που είναι πολύ άρρωστος, και θέλω να αγοράσω ένα θαύμα!
- Συγγνώμη, της απάντησε αυτός, αλλά δεν πουλάμε θαύματα.
- Ξέρετε, είπε το κοριτσάκι, ο αδελφός μου έχει κάτι στο κεφάλι του, που μεγαλώνει, κι ο μπαμπάς μου λέει, ότι μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει. Λοιπόν, ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω. Έχω χρήματα… .
Ο αδελφός του φαρμακοποιού, που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την συζήτηση, ρώτησε την μικρή τι είδους θαύμα χρειαζόταν ο αδελφός της.
- Δεν ξέρω. του απάντησε με μάτια βουρκωμένα. Εκείνο που ξέρω είναι, ότι χρειάζεται εγχείρηση και ο μπαμπάς δεν έχει τα χρήματα. Γι” αυτό, θέλω να πληρώσω εγώ, με τα δικά μου χρήματα.
Στην ερώτηση του καλοντυμένου κυρίου, πόσα λεφτά έχει. Η μικρή του απάντησε «Ένα δολάριο και 11 σέντς, κι αν χρειασθούν και άλλα θα τα βρω».
- Τι σύμπτωση, χαμογέλασε ο καλοντυμένος κύριος. Είναι το ακριβές αντίτιμο για ένα θαύμα, για ένα μικρό αδελφό: Ένα δολάριο και 11 σεντς!
Πήρε τα λεφτά, έπιασε την μικρή απ” το χεράκι, και της είπε: «Πάμε μαζί στο σπίτι σου για να δω τον αδελφό σου και τους γονείς σου και να κάνουμε το θαύμα»…
Ο καλοντυμένος κύριος ήταν ο Κάρτον Άρσμποργκ, ο γνωστός νευροχειρουργός.
Η εγχείρηση έγινε με επιτυχία και ο μικρός αδελφός επέστρεψε στο σπίτι του υγιής.
- Η εγχείρηση ήταν ένα αληθινό θαύμα, ψιθύρισε η μαμά. Απορώ πόσο θα κόστισε.
Η μικρούλα χαμογέλασε. Ήξερε ακριβώς πόσο κοστίζει ένα θαύμα:«ένα δολάριο και 11 σέντς, συν την πίστη ενός μικρού παιδιού…».

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Στην πιο κάτω αληθινή ιστορία : Από 3 ετών η Μαρία έβλεπε τον πατέρα της μεθυσμένο να κτυπά και να βρίζει την μητέρα της. Αυτή η σκηνή επαναλαμβανόταν για χρόνια στο σπίτι της Μαρίας. Από τα τέσσερα της χρόνια η Μαρία παρηγορούσε την Μάνα της . Μετά που την κτυπούσε η μητέρα της Μαρίας πήγαινε στο δωμάτιο της Μαρίας τρέμοντας και παραμιλώντας. Μερικές φορές ο πατέρας της ερχόταν στο δωμάτιο της και ακόμα και εκεί φώναζε και έβριζε την μάνα της ..
Η Μαρία στην παιδική ηλικία της χρειαζόταν να έχει κάποιον να εκφράσει τον πόνο και τον φόβο της για να μπορέσει να αποβάλει την λύπη της, αλλά δεν είχε κανένα .
Καθώς μεγάλωνε η Μαρία προσπαθούσε συνεχώς να βρίσκει άντρες η γυναίκες προβληματικές έτσι να μπορέσει να παίζει τον ρόλο που έμαθε στο σπίτι . Να τους φροντίζει και να την βασανίζουν !! Όταν την γνώρισα είχε περάσει και ακολούθως χωρίσει από δύο βασανιστικούς γάμους και πολλές άλλες άσχημες και βάναυσες σχέσεις. Και ποια ήταν η δουλεία της Μαρίας ? Ψυχολόγος θεραπεύτρια με ειδικότητα στης παρενοχλημένες γυναίκες !!
Η Μαρία παίζει , και επαναλαμβάνει το δράμα της παιδικής της ηλικίας. Προσέχει προβληματικές γυναίκες και μπλέκει σε σχέσεις με βάναυσους άντρες. Προσέχει ανθρώπους αλλά κανένας δεν προσέχει την ίδια . Η μπλοκαρισμένη συναισθηματική ενέργεια του παρελθόντος της εκφράζετε έτσι απλά με τον μοναδικό τρόπο τον οποίον εκπαιδεύτηκε , να επαναλαμβάνει σαν ηθοποιός αυτά που έχει μάθει ….
Πολλοί από εμάς θέλουμε ασυνείδητα να βασανιζόμαστε όπως την Μαρία, η με τσιγάρο, ποτό, κουμάρι , έγκλημα, βία , υπερφαγία , κακές σχέσεις ,κομματικά , κτλ
Γιατί ?
Έτσι έχουμε μάθει …..
Μετά από 21 χρόνια γάμου, η γυναίκα μου ήθελε να βγάλω μία άλλη γυναίκα έξω για δείπνο και κινηματογράφο σινεμά . Μου είπε "Σ 'αγαπώ, αλλά ξέρω ότι και αυτή η άλλη γυναίκα σε αγαπά και θα ήθελε να περάσει λίγο χρόνο μαζί σου."
Η άλλη γυναίκα, που η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ ήταν η μητέρα μου, η οποία είναι χήρα για 19 χρόνια. Οι απαιτήσεις της δουλειάς και τα τρία παιδιά μου δεν μου επέτρεπαν να την επισκέπτομαι συχνά , μόνο περιστασιακά. Έτσι εκείνο το βράδυ την κάλεσα να πάμε έξω για δείπνο και μετά για κινηματογράφο . " Τι συμβαίνει μαζί σου , είσαι καλά ;" ρώτησε.
Η μητέρα μου είναι ο τύπος της γυναίκας που υποψιάζεται πώς τέτοια απότομη πρόσκληση είναι σημάδι κακών ειδήσεων. «Σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ ευχάριστο να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί », τις είπα . "Μόνο οι δυο μας." Εκείνη το σκέφτηκε για μια στιγμή, και στη συνέχεια είπε: «Θα το ήθελα και εγώ πάρα πολύ."
Αυτή την Παρασκευή μετά τη δουλειά, καθώς οδηγούσα για να πάω να την πάρω από το σπίτι της ήμουν λίγο νευρικός. Όταν έφτασα στο σπίτι της, παρατήρησα ότι και αυτή , επίσης, φαινόταν να είναι νευρική για το ραντεβού μας. Με περίμενε στην πόρτα με το ωραίο παλτό της . Είχε κατσαρά μαλλιά και φορούσε το φόρεμα που είχε φορέσει για να γιορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Χαμογέλασε με ένα πρόσωπο που ήταν τόσο λαμπερό σαν άγγελος . "Είπα στους φίλους μου ότι θα έβγαινα έξω με το γιο μου, και ήταν εντυπωσιασμένοι», είπε, και καθώς μπήκε στο αυτοκίνητο. "Ανυπομονούν να ακούσουν για τη συνάντησή μας."
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο που, αν και δεν ήταν κομψό, ήταν πολύ ωραίο και άνετο. Η μητέρα μου πήρε το χέρι μου σαν να ήταν η Πρώτη Κυρία. Αφού καθίσαμε, έπρεπε να διαβάσω το μενού αφού δεν έβλεπε πολύ καλά. Σήκωσα τα μάτια μου και είδα τη μαμά μου να κάθεται εκεί και να με κοιτάζει. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο ήταν στα χείλη της. " Ήμουν εγώ αυτός που σου διάβαζα τα μενού όταν ήσουν μικρός », είπε. "Ήρθε η ώρα να χαλαρώσεις και επέτρεψε μου να σου διαβάσω εγώ το μενού σήμερα," απάντησα. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση - τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά μιλούσαμε για τα πρόσφατα γεγονότα της ζωής μας . Μιλήσαμε τόσο πολύ που χάσαμε τον κινηματογράφο. Καθώς φτάσαμε στο σπίτι της αργότερα, είπε, "Θα πάω ξανά έξω μαζί σου και πάλι, μόνο αν μου επιτρέψεις μου να σε καλέσω." Συμφώνησα.
"Πώς ήταν το δείπνο σας;" ρώτησε η γυναίκα μου όταν πήγα σπίτι. "Πολύ ωραία. Πολύ πιο ωραία από ό, τι θα μπορούσα να έχω φανταστεί », απάντησα.
Λίγες μέρες αργότερα, η μητέρα μου πέθανε από μια ξαφνική καρδιακή προσβολή. Συνέβηκε τόσο ξαφνικά που δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω κάτι γι 'αυτήν. Όταν πέρασε λίγος καιρός , έλαβα ένα φάκελο με ένα αντίγραφο μιας απόδειξης ενός εστιατόριου ,ήταν το ίδιο με αυτό που είχα δειπνήσει με την μητέρα μου. Ένα συνημμένο σημείωμα, έγγραφε: «Έχω πληρώσει τον λογαριασμό προκαταβολικά . Δεν ήμουν σίγουρη ότι θα μπορούσα να είμαι εκεί? Αλλά παρ 'όλα αυτά, πλήρωσα για δύο θέσεις - ένα για εσένα και το άλλο για τη σύζυγό σου. Ποτέ δεν θα γνωρίσεις τι σήμαινε εκείνο το βράδυ για μένα. Σ 'αγαπώ, γιε μου. "
Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα τη σημασία του να λες στον κατάλληλο χρόνο : «σ 'αγαπώ» και να α δίνεις στους αγαπημένους σου το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Δώσε τους το χρόνο που τους αξίζει, γιατί αυτά τα πράγματα δεν μπορείς να τα αναβάλλεις για "κάποια άλλη στιγμή."

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ.....ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΆΝΤΕ ΤΟ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΝ ΟΛΟΙΙΙ Τελευταίες λέξεις Μαμά βγήκα με τους φίλους μου και πήγα σε ένα πάρτυ, και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει να μην πιω. Μου το ζήτησες γιατί θα έπρεπε να οδηγήσω μετά. Έτσι ήπια ένα αναψυκτικό Ήμουν περήφανη για τον εαυτό μου γιατί άκουσα την συμβουλή σου ... Σε αντίθεση με τους φίλους μου έκανα την σωστή επιλογή. Η συμβουλή σου ήταν σωστή! Όταν τελείωσε το πάρτυ όλοι πήρανε τα αυτοκίνητά τους χωρίς να είναι σε θέση να οδηγήσουν. Εγώ όμως ήμουν σίγουρη ότι ήμουν καθαρή. Δεν μπορούσα μαμά να φανταστώ αυτό που με περίμενε ... Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω έναν αστυνομικό να λέει ... Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και εγώ προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να μην κλάψω. Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι δεν θα τα καταφέρω ... Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε φανταστεί ότι έτρεχε τόσο πολύ ... Στο τέλος αυτός είχε αποφασίσει να πιει και εγώ έπρεπε τώρα να πεθάνω. Γιατί το κάνουν αυτό μαμά ;;; Αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές. Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαίρια! Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί και στον μπαμπά να είναι δυνατός. Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει αφού οδηγούσε. Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ,τώρα να ήμουν ζωντανή. Η ανάσα μου γίνεται όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι μαμά. Αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι τόσο απελπισμένη! Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω και να σου πω πόσο σε αγαπώ. ... ... Σε αγαπώ μαμά ... Αντίο ... Αυτές οι λέξεις γράφτηκαν από μια δημοσιογράφο που ήταν παρούσα σε αυτό το δυστύχημα. Η κοπέλα ενώ πέθαινε ψιθύρισε αυτές τις λέξεις και η δημοσιογράφος τις έγραφε σοκαρισμένη. Η ίδια δημοσιογράφος άρχισε μια εκστρατεία κατά της οδήγησης υπό την επείρια αλκοόλ. Αν διάβασες αυτό το μήνυμα και δεν το διαδόσεις ή το διαγράψεις χάνεις την ευκαιρία ακόμα και αν δεν πίνεις να δώσεις στους άλλους να καταλάβουν ότι και η δική σου ζωή κινδυνεύει ...

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια. Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον. Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά. Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποία ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί. Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του. Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο. Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον γιο του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε: - «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.» «Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου. Γι'αυτό, πρόσεχε τα λόγια σου και σκέψου καλύτερα την επόμενη φορά που πρόκειτα να χάσεις την ψυχραιμία σου.
Ένα κοριτσάκι έπαιζε στο πάρκο μεχρι που ειδε σε ενα θαμνο μια φωτογραφία που εδειχνε ενα αγοράκι. Την φυλαξε αλλα ποτε δεν εμαθε ποιος ηταν μεχρι που παντρευτηκε... Ο συζηγος της βρήκε αυτην την φωτογραφια στο πορτοφολι της και την ρώτησε: "Ποιος ειναι αυτος?"
Η κοπελα απαντησε: "Ο πρωτος μου ερωτας."♥
Ο αντρας της χαμογελασε και της ειπε: "εχασα αυτην την φωτογραφια οταν ημουν 9 χρονων"♥

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013


Σήμερα τις 03:00 τα ξημερώματα της Κυριακής, οι δείκτες του ρολογιού θα πρέπει να ρυθμιστούν μία ώρα μπροστά και να δείξουν 04:00.
Ένας πασίγνωστος σοφός έδινε ένα σεμινάριο σε μια αίθουσα όπου είχε 2000 άτομα. Κρατούσε στο χέρι ένα χαρτονόμισμα των πενήντα ευρώ.
Ρώτησε : ‘’Ποιός θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 50 ευρώ ?’’
Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.
Είπε : ‘’Θα δώσω το χαρτονόμισμα σε ένα από εσάς αλλά πρώτα θα κάνω αυτό ....’’Τσαλάκωσε το χαρτονόμισμα μπροστά σε όλους.’’
Ρώτησε ‘’Ποιός θέλει αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα των 50 ευρώ ?’’
Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.
Εντάξει τους είπε :’’ Τι αν κάνω αυτό’’ . Έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το πατά με τα λασπωμένα παπούτσια του.
Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο , λερωμένο , λασπωμένο . Και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση :
‘’Ποιός θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 50 ευρώ ?’’
Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.
Φίλοι μου τους είπε : ‘’ Σήμερα ακούσατε το πιο σημαντικό μάθημα της ζωής σας ‘’ :
Ότι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμα αξίζει 50 Ευρώ !!’’
Στην ζωή μας τσαλακώνουν , μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα , μας ποδοπατούν …….
Έτσι πιστεύουμε πως δεν έχουμε αξία….. Ότι και να συνέβηκε και ότι πρόκειται να συμβεί στην ζωή σου ποτέ δεν θα χάσεις την αξία σου.
Είσαι μοναδικός !! Είσαι ξεχωριστός !!
Μην το ξεχνάς ποτέ .....